relación de síntomas

metamorfose interior

abrir e pechar

razón e vísceras

desexo – pel – onda expansiva

campo magnético

impulso irreprimible

catarro intestinal

amor

olvido

Published in: on Novembro 6, 2008 at 7:25 pm  Deixar un comentario  

as verdes follas do mar brillante

as verdes follas do mar brillante

frondosidade vexetal

e bocas

espiral remuiño tifón

a lua sube

coma un globo fuxido

liberdade

Published in: on Novembro 6, 2008 at 1:18 pm  Deixar un comentario  

ás veces nas noites

ás veces

nas noites

escoito as voces pasadas

que interrogan

 

ás veces

nas mañás

resposto en voz alta

ás preguntas

perdidas nos anos

 

non hai espellos retrovisores

as palabras están aquí.

Published in: on Novembro 6, 2008 at 12:58 pm  Deixar un comentario  

de novo o vento

 

 

De novo o vento acanea as follas da cerdeira e o sol fíltrase polos cristais do meu cuarto. As duas da tarde, e xa chega á mitade do cuarto. Brilla na madeira do piso. Sembra cores laranxas e refrexos dourados. Os ósos estalan a cada momento. O tempo séntese ahí, nese cruxido das articulaciós. É a diferéncia: o seu avance na batalla, o meu retroceso.

O demáis permanece. Os gatos, as luces, as follas da cerdeira, os cheiros mollados, as sombras, as xentes que bulen, a tómbola do xamón, a pólvora, os xerseis peruanos. Non hai magnólias no sanfroilán. Pólvora e castañas, valga a redundáncia. San Froilán por dentro. Non hai comida. Zume de laranxa, café con leite, galletas sen chapapote. Deitarse na area co sol amantiño na pel, sentir o son das ondas e as gaivotas. Chapapote na alma. Frio do sanfroilán. Prender o lume na cociña mentras baixa a marea. Meter os pés no forno, cos calcetís de lá. E sentir na pel o ar quente, a liberdade do lume. A quietude da cociña. Axúntanse a illa do mar e a calma co tempo da casa e a paz da horta. Bolboretas gaivotas e voar con elas. Segue a vida, pasa un bus cada cuarto de hora. Cara á tua boca. Coma os ferris, e talvez tamén esa avioneta que me sobrevoa. Sanfroilán na periféria da alma. Satélites da calma. Ao redor da indoléncia coma un soño virtual que se me escapa. Caen as badaladas das tres. Unha hora de sanfroilán, coma un anaco de tarta. Gorentosa, con nata e cereixa dóce no cimo.

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:14 pm  Deixar un comentario  

qué vou facer

Qué vou facer se está chovendo. Se o bafo dos cristais delata o frio e a miña preséncia no cuarto e a da pota fervendo co caldo na cociña.

A soedade recóllese e concéntrase no inverno. Cólase ás veces polas regandixas da porta ou da xanela, crúzase co ár frio pero non se espalla coma no verao. Ás veces, tamén se cruza coa calor cando se cola polos buratos do telefone ou coa conversa cos amigos.

Os paxaros coñecen os meus tempos. O ritmo vital dos meus ósos. Cantan no outono e na primavera. Como eu escribo.

Chove con frio. Endurécense os minutos e os dias. Solidifícase o tempo cara adentro. Nas paredes húmidas da necesária calma. Coma necesário se fai o lume nesta hora. É coma dispoñerse a pasar un túnel. O túnel inhóspito do inverno.

Qué vou facer se está nevando. Neva nos Ancares, e en Pena Trevinca. E non atenua o mundo, Novoneyra.

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:13 pm  Deixar un comentario  

é talvez por este sol

   é talvez por este sol que amo,

   por esta luz,

   por este ar mesto e quente e os vencellos,

   polo canto da cochorra,

   pola flor do sabugueiro e as cereixas,

polo que  só os paxaros saben

   que cada vez que prendo o lume

   escoito o teu riso

   navegar.

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:12 pm  Deixar un comentario  

eran necesários

eran necesários

aqueles tempos mortos.

Agora sempre hai

un televisor, unha rádio,  un teléfono móbil,

ou unha computadora

matando o tempo ese,

fermoso e calmo.

Esa recarga de enerxias.

Ese siléncio.

Dolce fare niente.

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:11 pm  Deixar un comentario  

as tardes devoran ás noites

As tardes devoran ás noites. Os soños morren entre o fume do escape dos autos e das motos dos repartidores de pizzas. Esa mistura de aceite e gasolina queimados, que perdura coma o ronsel dos aviós no ceo azul, convirte en realidade acre calisquer resto de sensación onírica que poida ficar no velo da boca.

Voltar aos soños, á ilusión virtual, non é doado. O poder enzimático da música non sempre é eficaz. E case sempre cómpre agardar polas sabas, no calor do leito acolledor e fabricante de histórias fermosas, para poder voar.

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:10 pm  Deixar un comentario  

os pés pisan espidos

Os pés pisan espidos o corcho quente do chao. Baixar do soño e encher de luz o cuarto.

Algunha carta agarda no portal. Recibos, facturas, catálogos, revistas. Todo impersoal. Nada escrito a mau.

Se eu fose carteiro, escribiria cartas e deixariaas nas caixas do correo da xente. Algo que chegara adentro. Pero non ao estómago, coma un aviso de embargo. Algo fermoso, coma un reconstituinte vitamínico. Coma o sol que entra pola xanela.

Abrir o buzón, e recibir no rostro unha ráfaga de amor e cheiro a algas. Ulir á erva seca recén cortada. E sentir o ar quente na pel nua.

E camiñar o dia sentindo a terra nos pés, nun intercámbio de enerxias.

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:09 pm  Deixar un comentario  

sempre hai unha cunca

Sempre hai unha cunca de café ao comezar unha história. Os paxaros cantan no ar da noite e sobresáltame o ruido dun gato, sixiloso e negro coma unha sombra.

O cheiro da chimenea dime que mudaron as presiós, e que hoxe non vai frio. Sopla o vento do sul. Cando hai unha situación sul, non podo prender a cociña, porque tira mal. O aire de fóra non é frio, e o fume descende e non sube. Por iso, coa cociña apagada e sen necesidade de sair á rua, sei que hoxe non vai frio. Porque hai ese olor de chourizos afumados.

Escollo a Lester Young para encetar o dia. Mentras bebo o café soa o saxofón lento que deixa ouvir os sons da rua.

Coma unha língoa, exténdese unha lagoa até o centro da cociña. Estivo a facerse toda a noite, pinga a pinga, desprendéndose do iceberg da miña veterana neveiriña. É antiga, pero funciona. É coma unha representación a pequena escala do aumento da temperatura global, do cámbio climático. O conxelador de pingüinos comeza a fundirse e fai elevarse o nível dos mares da cociña. Hai moitos anos, foi dos pais dun amigo; máis tarde utilizouna él; e agora, leva máis de quince anos comigo. Se se poideran xuntar todos os alimentos que tivo no seu bandullo durante todos eses anos, talvez abondarian para resolver o problema do Tucumán.

E  agora, cómpre achicar a auga para que non naufrague o meu bote salvavidas. ( En realidade, penso que levo toda a vida tentando achicar a auga no meu bote salvavidas).

Published in: on Novembro 5, 2008 at 12:08 pm  Deixar un comentario