.
ás veces envexo
aos nenos
que falan con todo
e fágome neno
olá, almofada
bos dias!
que ben durmimos esta noite
abrazados
e fuches quen eu quixen
e fun quen ti quixeches
meu amor brando das noites
compartimos soños
e emociós
miña caloriña
comodín dos meus abrazos
.
.
levabas tres dias
durmindo no sofá
pero esta noite
no médio do meu sono
acurruncháchete silandeira
no meu leito
.
abraceite
e durmimos coma nenos
.
.
.
óllame
antes de que a dor floreza
mírame
antes de que o tempo cale
.
antes de que o mar rebente
espeta os teus ollos
na miña pel
e nos cantís do meu corpo
.
antes de que o sol se apague
e se pechen as curvas totalmente
óllame
.
.
chove e escampa chove e escampa
chove e escampa
o sol brilla na erva mollada
coma un saxofón
fai escalas de luz
as nubes pulsan as chaves e dosifican
a cantidade xusta de sol
ceo gris follas verdes terra mollada
domingo
.
.
no cume non medra nada
non hai vexetación
.
nen os sentimentos
– que son as árbores da alma —
medran no cume
.
non hai no centro augas definitivas
todas fluen
corren cara a unha vertente
ou cara á outra
.
.
sae o sol
inconmensurábel
nos latexos da vida
as pedras frias que sento nas xemas dos dedos
érguense coma ósos
ferve o horizonte mañá
hoxe onte
agora
xa
.
eu son
o meu corpo
eu son o meu sangue
eu son os meus ritmos
e os meus impulsos
sen medida
.
.
somos acaso
a agulla
do xiradiscos
.
imos lendo o sulco
no disco da vida
que xa está
escrito
?
.
.
a próxima vez
verémonos nun lugar neutral
comezarei a camiñar cara a ti
comezarás a camiñar cara a min
e onde nos atopemos
montaremos as nosas tendas
e fumaremos a pipa da paz
e tusiremos polo fume
pois a paz irrita os corazós dos guerreiros
coma ti e coma min
e ollaremos o campo ata que sexa
o meu campo e o teu campo
e sentiremos o ar
ata que sexa o meu ar e o teu ar
e escoitaremos o rio ata que sexa
o meu rio e o teu rio
baixo do teu ceo
baixo do meu ceo
.
