.
nacín ollando á Serra do Iríbio
vivín sempre
cun Iríbio nos ollos
o Iríbio con neve o Iríbio con sol
o Iríbio con lume
ao lonxe no horizonte
decote a sua silueta
no leste da miña casa
onde nace o sol
.
inachis io
.
lalín de bolboretas
sol e ti
tractores a empacar
a erva
os paspallás que trae o vento
e os teus lábios
de papel que parecian
.
coa sombra programada
.
intermiténcias semáforos de choiva
agachados entre estrelas e regatos
ruidos insisténcias telefones ardentes
megafónicas teorias resisténcia das pedras
molladas por orballos de rutina
cemitério bosco de lóstregos luz longa
sirenas alarmistas rompemento de siléncios
mortes asolagadas en berces de cemento
regatos de cafés con música de fondo
e marcianos axexantes comecartos
morrendo en histórias repetidas
présas de rodas con fume de ronseis
árbores en ringleiras coa sombra programada
portas con horários aduanas do tempo
anduriñas rexistradas estatísticamente
aséptica vida en museos embotellados
e balcós de xeránios rebelándose sempre
amencer en papel prensa cun berro engaiolado
de nenos guarderias zoolóxicos da vida
e vellos arquivados paxaros en asilos
caracois loitadores de asfáltico sorriso
editados en estéreo e múltiples cores
homes e mulleres existéncias numeradas
control de garantia e pedigree á vista
carné de identidade e duración prevista
e remuiños nas ruas camiñadas de mortos
urbanista do medo suliñando importáncias
agardando minutos de baleiras olladas
e argallando futuros nas xanelas da nada
.
(de maio 1982)
a cara do espello
.
porque a alma é
a cara do espello
as máis fermosas son
as fotos que non fago
.
agora mesmo sinto fame
cando atravesa o ceo
un bólido de fume negro
e a flor do xeránio
desafia o vento
na xanela malva
co rebúmbio dos pardais
no sabugueiro
.
chove novembro
.
os meus ritmos
.
a cerdeira coñece os meus ritmos
quen deixará caer agora
unha folla seca
coma un sorriso
cada vez que eu abra
a xanela
?
.
nas pedras
cuando la tarde languidece
y renacen las sombras
.
resoa
entre a xente
nas pedras
do campo castelo
alegre
moliendo café
.
vou espindo as paredes
.
vou espindo as paredes
deshabito os espácios coa dor do tempo nas maus
as cousas desgarran a miña pel
fican as pegadas dos nosos bicos e das bágoas
do amor e das soedades
os teus pés no forno da cociña de ferro
o son do sacho na horta
as festas dos gatos coa lua chea no soto
as nosas tardes de auga na bañeira
as castañas asadas e o pan da casa
derradeiras semanas coa casa e a árbore
cómpre arrincar as raices sen esfolar a alma
.
hai un poema que fala de ti
.
hai un poema que fala de ti
é doado de atopar
o terceiro
á dereita nesa páxina
na que pousas a mau
e acarícias as letras
.
nas tardes violentas de pole
.
nas tardes violentas de pole e meliteas
nas que vivir non basta
iremos visitar as covas
onde a miña boca se enche co teu nome
gramíneas ao vento
nubes de insectos
danza de libeliñas transparentes
minutos cristaiños
rotos polo ruido das factorias
.
