.
lua que medra
estrelas que viaxan contigo
sinto o teu riso
a xirar
no mundo da miña casa
coma un planeta
que danza
.
medra a lua
na friaxe do ceo
remata xaneiro
.
e vai vindo a primavera
.
.
lua que medra
estrelas que viaxan contigo
sinto o teu riso
a xirar
no mundo da miña casa
coma un planeta
que danza
.
medra a lua
na friaxe do ceo
remata xaneiro
.
e vai vindo a primavera
.
.
mentres a natureza traza
fermosas liñas curvas
nós empeñámonos
en endereitalas
e deseñar
rectas imposíbeis
.
.
motores gasóleos
rompen as mañás
de siléncio
cheiros hidrocarburos
invaden os brónquios
cores impersoais
nas paredes ainda alleas
.
vou soltando as ventosas
dos tentáculos
e traio
a alma da casa
aos poucos
.
bótote en falta
quen sexas, pero
bótote en falta
.
.
escurece
o ceo vaise poñendo gris
a cada vez máis gris
finalmente o ceo
é negro sen estrelas nen lua
o cristal da xanela frio
de xeo
.
mais agroma unha luz
móvese
o ceo clarexa e móvese
cae
baixa
coma unha cortina clara
son estrelas que caen
e póusanse no chao
branco
todo branco e luminoso
é neve
máis unha vez
está a nevar
.
.
nacín ollando á Serra do Iríbio
vivín sempre
cun Iríbio nos ollos
o Iríbio con neve o Iríbio con sol
o Iríbio con lume
ao lonxe no horizonte
decote a sua silueta
no leste da miña casa
onde nace o sol
.
.
lalín de bolboretas
sol e ti
tractores a empacar
a erva
os paspallás que trae o vento
e os teus lábios
de papel que parecian
.
.
intermiténcias semáforos de choiva
agachados entre estrelas e regatos
ruidos insisténcias telefones ardentes
megafónicas teorias resisténcia das pedras
molladas por orballos de rutina
cemitério bosco de lóstregos luz longa
sirenas alarmistas rompemento de siléncios
mortes asolagadas en berces de cemento
regatos de cafés con música de fondo
e marcianos axexantes comecartos
morrendo en histórias repetidas
présas de rodas con fume de ronseis
árbores en ringleiras coa sombra programada
portas con horários aduanas do tempo
anduriñas rexistradas estatísticamente
aséptica vida en museos embotellados
e balcós de xeránios rebelándose sempre
amencer en papel prensa cun berro engaiolado
de nenos guarderias zoolóxicos da vida
e vellos arquivados paxaros en asilos
caracois loitadores de asfáltico sorriso
editados en estéreo e múltiples cores
homes e mulleres existéncias numeradas
control de garantia e pedigree á vista
carné de identidade e duración prevista
e remuiños nas ruas camiñadas de mortos
urbanista do medo suliñando importáncias
agardando minutos de baleiras olladas
e argallando futuros nas xanelas da nada
.
(de maio 1982)